رمان «کتاب پسر» نوشته‌ی نویسنده‌ای از مونته‌نگرو، اثری متفاوت و منحصربه‌فرد است که با نگاهی تلخ، ذهنی و روایت‌گری ضدپیرنگ، خواننده را به دل شبی پرآشوب در زندگی یک مرد میانسال می‌برد. این کتاب که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، توانست جایزه‌ی ادبی اتحادیه اروپا را از آن خود کند و نویسنده‌اش را به شهرتی قابل توجه برساند.

قهرمان داستان، مردی بی‌نام است که همسرش او را ترک کرده، تپه‌ی عمویش در آتش می‌سوزد و پدرش، مردی مرموز و منزوی، چند خانه آن‌طرف‌تر با کتاب‌ها و موسیقی باخ روزگار می‌گذراند. این سه‌ضلعی از فروپاشی خانوادگی، زمینه‌ی اصلی روایت را می‌سازد. اما داستان نه با محوریت کنش که از دل ناظری ساکن و ذهنی روایت می‌شود. مردی که نه قهرمان است، نه حتی ضدقهرمانی فعال، بلکه صرفاً ناظر زوال است؛ زوال خود، خانواده‌اش و معنای زندگی.

«کتاب پسر» ساختار مرسوم پیرنگ مسئله-حل مسئله را کنار می‌گذارد و در سه بخش، با حرکت در ذهن راوی، مجموعه‌ای از خاطرات، رنج‌ها، تداعی‌ها و وسواس‌های فکری را پیش روی خواننده می‌گذارد. مفاهیمی چون مرگ، نفرت، جدایی، فروپاشی و هویت فردی بارها تکرار می‌شوند. راوی در انزوا و با روایتی گزینشی، از پدر، مادر و همسرش تصویری گنگ و نامطمئن ارائه می‌دهد. او با پدر خود رابطه‌ای بغرنج و گره‌خورده دارد؛ پدری که به‌گفته‌ی راوی، تنها با مرگ می‌توان از سلطه‌اش رهایی یافت.

«کتاب پسر» نه داستانی از امید است و نه سفری به سوی رستگاری. بلکه نقبی است به ذهن انسانی سرشار از تلخ‌اندیشی، تنهایی و تردید. اثری که با موسیقی، زبان و سکون درونی‌اش، فضایی خاص و تکرارناپذیر می‌سازد. حتی کیوآرکدی در ابتدای کتاب قرار داده شده که مخاطب را پس از خواندن، به شنیدن قطعاتی از موسیقی دعوت می‌کند. گویی نوشتار، روایت و موسیقی، سه ضلع تجربه‌ای مشترک‌اند.

این رمان، انتخابی جسورانه برای علاقه‌مندان به ادبیات روان‌شناختی، مدرن و روایت‌های درونی است.