«گور به گور» (As I Lay Dying) یکی از برجسته‌ترین آثار نویسنده‌ی شهیر آمریکایی، ویلیام فاکنر، است که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد. این رمان که با ساختاری پیچیده و چندصدایی روایت می‌شود، داستان خانواده‌ای فقیر از جنوب آمریکا را بازگو می‌کند که در پی تحقق وصیت مادر خانواده، سفری طاقت‌فرسا و سرشار از اتفاقات غیرمنتظره را آغاز می‌کنند.

مرگ آدی بوندرن، زن رنج‌کشیده‌ی خانواده، سرآغاز این روایت حماسی و گاه طنزآمیز است. آدی که می‌خواهد پس از مرگ در زادگاهش، جفرسون دفن شود، خانواده‌اش را با این وصیت درگیر سفری دور و دشوار از دل روستاهای می‌سی‌سی‌پی می‌کند. طوفان و باران‌های سیل‌آسا، پل‌های ویران‌شده، رودخانه‌های خروشان و موانع اجتماعی، مسیر آن‌ها را به مسیری پرچالش و نمادین از رنج، وفاداری، ستیز با طبیعت و حتی پوچی بدل می‌کند.

ویژگی منحصربه‌فرد «گور به گور» در نحوه‌ی روایت آن است. داستان از دیدگاه ۱۵ شخصیت مختلف روایت می‌شود که حتی آدی—زن مرده—نیز یکی از راویان است. این سبک روایت چندلایه، امکان نفوذ به ذهنیت هر شخصیت را فراهم می‌سازد و تضادها، انگیزه‌ها، ضعف‌ها و پیچیدگی‌های روانی آن‌ها را با ظرافتی کم‌نظیر نمایش می‌دهد.

از کش، فرزند ارشد خانواده که با دقت و وسواس تابوت مادرش را می‌سازد، تا دویی دل، دختر جوانی که با باری از رازها و شرم‌های ناگفته سفر می‌کند، هر شخصیت بخشی از پازل بزرگ‌تر زندگی خانوادگی، مرگ، وظیفه، دین، و هویت است. فاکنر در این اثر، با ترکیب کمدی سیاه، تراژدی انسانی و سبک جریان سیال ذهن، اثری آفریده که خواننده را به چالش می‌کشد و هم‌زمان، لایه‌های ژرفی از معنای زندگی و مرگ را آشکار می‌کند.

«گور به گور» یکی از شاهکارهای ادبیات مدرن و نمایشی خیره‌کننده از نبوغ روایی فاکنر است؛ سفری از دل مرگ به عمق انسانیت.