شعر «نسیمی از دیار آشتی» که نخستین قطعه از مجموعه‌ شعر «از دیار آشتی» است، نمونه‌ی بارز این نگاه آرمان‌گرایانه و انسان‌دوستانه‌ی مشیری‌ست. این کتاب، در سال ۱۳۷۱ توسط نشر چشمه منتشر شد و طرح روی جلد آن، کبوتر سپیدی‌ست که شاخه‌ی زیتونی در منقار دارد؛ نمادی از امید، صلح، و رؤیای آشتی جهانی.

اما اکنون، با گذشت بیش از دو دهه از انتشار آن کتاب، جهان همچنان درگیر خشونت، افراط‌گرایی، و جنگ است. گروه‌هایی چون طالبان و داعش، با جنایاتی هولناک، چهره‌ای وحشی از بشر معاصر به نمایش گذاشته‌اند که گاه انسان را از انسان بودنش شرمنده می‌کند. در چنین فضایی، این پرسش شکل می‌گیرد: آیا امید فریدون مشیری به انسان و بازگشت آدمیت، ساده‌لوحانه یا عبث بوده است؟

پاسخ این است: هرگز. امید، در منظومه‌ی فکری مشیری، نه چشم‌پوشی از واقعیت، بلکه نوعی ایستادگی در برابر آن است. او با نگاهی ژرف، آگاه است که جهان پر از تاریکی‌هاست، اما همزمان بر این باور است که تنها نوری که می‌تواند این تاریکی را بشکافد، از دل خود انسان می‌تابد. شعرهای او دعوتی‌ست به انسان‌تر شدن؛ به بازگشت به خویشتن مهربان، و به یادآوری مسئولیت ما در برابر جهان و یکدیگر.

مشیری شاید اکنون در میان ما نباشد، اما کلامش، چراغی‌ست که در شب‌های بی‌ستاره، راه را به ما نشان می‌دهد.

هر شاعر، بر پایه‌ی جهان‌بینی و برداشت فلسفی‌اش از هستی، تصویری ویژه از انسان و جایگاه او در جهان ترسیم می‌کند. فریدون مشیری، شاعری‌ست که با نگاهی سراسر مهربانی، انسان را موجودی امیدوارکننده می‌داند؛ انسانی که با وجود خطاها، جنگ‌طلبی‌ها، و جنایات بی‌پایانش، همچنان ظرفیت بازگشت به مسیر انسانیت را دارد. نگاه مشیری، برخلاف بسیاری از شاعران تلخ‌اندیش، نگاهی نومیدانه نیست. او به اعجاز انسان باور دارد؛ به این‌که انسان می‌تواند دوباره برخیزد، عشق بورزد، و از درون خاکستر نفرت، جوانه‌ی صلح برویاند.