کتاب شهری که در آن مرگ از آن می خواند شعر فارسی همواره با تصاویر پرمعنا و نمادین، تجربه‌های انسانی را به زیبایی بیان کرده است. بیت «شب، از نفس سرد زمان می‌خواند / از روح مه‌آلود جهان می‌خواند / بر سردر هر خانه سری آویزان / شهری که در آن مرگ اذان می‌خواند» تصویری عمیق و شاعرانه از شب و مرگ ارائه می‌دهد. شب در اینجا نماد زمانه‌ای سرد و مرگبار است که با «نفس سرد زمان» و «روح مه‌آلود جهان» همراه شده است. تصویر «سری آویزان بر سردر هر خانه» تداعی‌کننده ترس و فقدان است، انگار که مرگ در هر گوشه و کنار شهر حضور دارد و حتی «اذان» مرگ، صدای پایان و خاموشی را اعلام می‌کند. این توصیف با بار معنایی سنگین، فضای ترسناک و وهم‌آلودی ایجاد می‌کند که مخاطب را به تفکر درباره گذر زمان، فنا و ظلمت می‌کشاند. چنین اشعاری، بخشی از ادبیات عمیق و احساسی فارسی است که همواره با مضمون‌های فلسفی و وجودی پیوند خورده‌اند.