کتاب «لذتی که حرفش بود» نوشته‌ی پیمان هوشمندزاده، شامل شش تک‌نگاری است که به موضوعات مختلفی درباره دیدن و زیستن می‌پردازد. این اثر که طی چند سال اخیر به محبوبیت قابل توجهی در میان مخاطبان رسیده، برخلاف کتاب‌های داستانی، خط روایی مشخصی ندارد بلکه هر فصل آن به یک موضوع مستقل اختصاص یافته است. نویسنده که عکاسی با نگاه تیزبین و خاص است، توانسته نکاتی را که اغلب مردم از آن عبور می‌کنند، به گونه‌ای تازه و جذاب به تصویر بکشد.

این شش تک‌نگاری با عناوینی چون «طبیعی»، «فراموشی»، «سکوت»، «خیال»، «لذت» و «تن‌ترسه» نوشته شده‌اند و هر کدام به زبانی متفاوت به بررسی مفاهیم مربوط به زندگی روزمره و تجربه‌های انسانی پرداخته‌اند. هوشمندزاده با بهره‌گیری از نگاه دقیق و حرفه‌ای خود، موضوعاتی ساده و شاید پیش‌پاافتاده را که معمولاً از چشم دیگران پنهان می‌ماند، با زبانی روان و صمیمی به خواننده منتقل می‌کند.

سبک نگارش این کتاب همچون نگریستن از دریچه لنز دوربین عکاسی است؛ جایی که هر تصویر، یادآور خاطرات و احساساتی است که در ذهن ثبت شده‌اند. خاطراتی که خواننده را به دنیایی از تجربه‌ها و تأملات عمیق دعوت می‌کند. زبان ساده و بی‌تکلف نویسنده، فضای صمیمانه‌ای ایجاد می‌کند که مخاطب را به درک بهتر از زیبایی‌های پنهان زندگی و لذت دیدن آن‌ها می‌رساند.

«لذتی که حرفش بود» نه فقط کتابی درباره عکاسی، بلکه اثری است درباره هنر دیدن، تفکر و زندگی کردن. پیمان هوشمندزاده موفق شده است تا با تأمل بر مسائل ساده، نگاه تازه‌ای به مخاطبان خود ارائه دهد و آنها را ترغیب کند که جهان پیرامون‌شان را با دقت و حساسیت بیشتری ببینند و درک کنند.