رمان غول مدفون، اثری خیال‌انگیز و تفکربرانگیز از کازوئو ایشی‌گورو، نویسنده‌ی نامدار و برنده‌ی نوبل ادبیات، داستانی متفاوت از آثار پیشین اوست که در دل بریتانیای پس از دوران شاه آرتور می‌گذرد؛ سرزمینی که به‌تازگی از جنگ‌های خونین میان ساکسون‌ها و بریتانیایی‌ها نجات یافته و در فضایی مرموز از صلحی شکننده تنفس می‌کند.

در مرکز این روایت، زوجی سالخورده به نام‌های آکسل و بئاتریس قرار دارند؛ دو انسان ساده و مهربان که تصمیم می‌گیرند پسرشان را ببینند، اما حقیقتی عجیب آن‌ها را آزار می‌دهد: آن‌ها به‌درستی به یاد نمی‌آورند که پسرشان کجاست یا حتی دقیقاً چه کسی بوده. علت این فراموشی، مهی مرموز و سنگین است که سراسر سرزمین را فراگرفته و حافظه‌ی مردم را پاک کرده است. این مه، استعاره‌ای است از فراموشی جمعی، فراموشی گذشته‌ای تلخ و خشونت‌بار که مردم برای حفظ صلح آن را به دست فراموشی سپرده‌اند.

در مسیر سفر، آکسل و بئاتریس با شخصیت‌هایی آشنا می‌شوند که هر کدام در این جهان فانتزی، نمادی از بخشی از حقیقت، حافظه یا هویت هستند: جنگجویی از نژاد ساکسون، پسر جوانی با هدفی رازآلود، و شوالیه‌ای که یادآور شکوه گذشته است. آن‌ها در کنار هم سفری را آغاز می‌کنند که نه‌تنها سفر در زمان و مکان، بلکه سفری درونی به اعماق حافظه، احساسات و وجدان انسانی است.

ایشی‌گورو در غول مدفون با زبانی شاعرانه و استعاره‌هایی قوی، مفاهیمی چون عشق در پیری، شکنندگی حافظه، بهای حقیقت، عواقب فراموشی و پیچیدگی بخشش را واکاوی می‌کند. داستان به‌ظاهر ساده‌ی این زوج پیر، به‌تدریج بدل به کاوشی فلسفی در مورد این سؤال می‌شود که آیا فراموشی برای صلح لازم است؟ یا باید با گذشته روبرو شد، حتی اگر دردناک باشد؟