امیررضا کوهستانی از مهم‌ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر ایران به‌ویژه پس از انقلاب محسوب می‌شود که با نگاهی متفاوت و زبانی خاص، جایگاه ویژه‌ای در تئاتر ایران و جهان به دست آورده است. او نه‌تنها در داخل کشور با آثارش مخاطبان زیادی را جذب کرده، بلکه در سطح بین‌المللی نیز مورد توجه قرار گرفته و جوایز متعددی را در جشنواره‌های معتبر جهانی از آن خود کرده است.

یکی از آثار برجسته او، نمایشنامه‌ی «بی‌ تابستان» است که در فضایی شاعرانه و عاطفی روایت می‌شود. این اثر، داستانی‌ست که در محیط یک مدرسه شکل می‌گیرد، اما چیزی فراتر از دیوارهای یک نهاد آموزشی را برای مخاطب ترسیم می‌کند. کوهستانی در این اثر، با نگاهی دقیق و موشکافانه به رابطه‌ی میان شخصیت‌ها، جهان ذهنی و درونی آن‌ها را کاوش می‌کند و داستان را به تجربه‌ای احساسی و تامل‌برانگیز بدل می‌سازد.

در «بی‌ تابستان»، حضور یک مرد نقاش در مدرسه باعث شکل‌گیری موقعیت‌هایی تازه و چالش‌برانگیز می‌شود. از سوی دیگر، دغدغه‌ها و نگرانی‌های یک مادر درباره‌ی فرزندش و شرایط مدرسه، لایه‌های عمیق‌تری به روایت اضافه می‌کند. کوهستانی با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی هوشمندانه و موجز، موفق می‌شود موقعیت‌های انسانی پیچیده‌ای را به تصویر بکشد که خواننده یا تماشاگر را تا پایان با خود همراه می‌کند.

نثر این نمایشنامه(بی‌ تابستان) همانند دیگر آثار او، ساده، روان و در عین حال چندلایه است. هر جمله، حامل معنایی‌ست که با خوانش دوباره عمق بیشتری پیدا می‌کند. نکته‌ی مهم دیگر، استفاده‌ی هنرمندانه‌ی او از عنصر غافل‌گیری در روایت است. لحظه‌هایی در دل متن نهفته‌اند که ناگهان ورق را برمی‌گردانند و فضایی تازه را مقابل چشمان مخاطب قرار می‌دهند.

علاوه بر جنبه‌ی شاعرانه و عاشقانه‌ی اثر، می‌توان ردپای بحران‌های اجتماعی، فرهنگی و روانی را نیز در دل روایت جست‌وجو کرد. کوهستانی با پرداختی روانشناسانه به موقعیت‌ها و شخصیت‌ها، مسئله‌های زیربنایی جامعه را نیز به چالش می‌کشد. «بی‌تابستان» اثری‌ست که در آن تئاتر به ابزاری برای تأمل، احساس و گفت‌وگوی اجتماعی بدل می‌شود؛ نمایشی که نه‌تنها دیده، بلکه تجربه می‌شود.