کتاب «نون نوشتن» اثر محمود دولتآبادی، یکی از آثار ارزشمند ادبیات معاصر ایران است که تصویری واقعی و بیپرده از زندگی یک نویسنده را به مخاطب نشان میدهد. این کتاب مجموعهای از یادداشتهای شخصی دولتآبادی است که طی مدت پانزده تا شانزده سال، از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۴ نوشته شدهاند؛ یادداشتهایی که بدون هیچگونه ویرایش یا تغییر، همانگونه که در لحظه نوشته شدهاند، در کتاب آمدهاند.
دولتآبادی در مقدمه کتاب تأکید میکند که هدفش از این کار، ثبت افکار و دغدغههایش در هر زمان بوده است؛ نه برای تغییر، بلکه برای نشان دادن حقیقت ذهنی و روحی یک نویسنده در گذر زمان. همین ویژگی، «نون نوشتن» را به سندی ارزشمند برای علاقهمندان به ادبیات و نویسندگی تبدیل میکند.
محتوای کتاب، بیشتر حول محور دشواریهای نویسندگی، فشارهای روحی و اجتماعی و تجربههای تلخ دولتآبادی میچرخد. او در این یادداشتها، از رنجهایی میگوید که هنگام نگارش رمان عظیم «کلیدر» متحمل شده، از ناگفتههای زندگی مردم سالخورده، از حسادتها و دشمنیهایی که آرامش او را سلب کرده و از نتیجه همه این سالها: انزوا و افسردگی.
کتاب به شصت بخش تقسیم شده است و هر بخش، در یک یا چند صفحه، روایتی از لحظهای خاص در زندگی نویسنده را بیان میکند. نثر کتاب همانقدر ساده و صمیمی است که انتظار میرود؛ یادداشتهایی که نه برای انتشار، بلکه برای تخلیه ذهنی و ثبت احساسات نوشته شدهاند.
«نون نوشتن» تنها مجموعهای از یادداشتها نیست؛ این کتاب فرصتی است برای شناخت عمیقتر یکی از مهمترین نویسندگان ایران، struggles او با زندگی و هنر، و معنای واقعی نوشتن. برای علاقهمندان به ادبیات، این اثر پلی میان آثار داستانی دولتآبادی و جهان درونی اوست؛ جایی که نوشتن دیگر یک حرفه نیست، بلکه نوعی زیستن است.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.