کتاب قلب ضعیف و بوبوک شامل دو داستان کوتاه از دو دوره‌ی متفاوت زندگی ادبی فیودور داستایفسکی است؛ یکی از دوران جوانی‌اش و دیگری از دوره‌ی پختگی و تجربه.

قلب ضعیف، نوشته‌ی سال ۱۸۴۸، داستانی‌ست از زمانی که داستایفسکی هنوز در سایه‌ی ادبیات پیشینیانی چون گوگول می‌نوشت. این داستان به زندگی یک کارمند ساده به نام واسیا شومکوف می‌پردازد که در آستانه‌ی ازدواج، درگیر احساساتی شدید و وظایفی فراتر از توانش می‌شود. تنش‌های روانی، فشار کاری و عشق درونی، به مرور او را به مرز فروپاشی ذهنی می‌کشاند. داستایفسکی در این اثر، وابستگی روانی به قدرت و تمایل بیمارگونه به تأیید دیگران را به‌خوبی به تصویر می‌کشد؛ موضوعی که در بسیاری از آثار آغازین او دیده می‌شود.

در مقابل، بوبوک که در سال ۱۸۷۳ نوشته شده، متعلق به دوره‌ای‌ست که داستایفسکی تجربه‌های سنگینی چون تبعید در سیبری و نگارش شاهکارهایش را پشت سر گذاشته است. این داستان کوتاه، روایتی سوررئال و گروتسک از گفت‌وگوهای مردگان در گورستان است. راوی، نویسنده‌ای افسرده و سرگشته، به طور تصادفی شاهد این مکالمات می‌شود. «بوبوک» با نگاهی طنزآلود، تلخ و گاه هولناک، به عمق روان آدمی، ریاکاری، پوچی و خودفریبی انسان‌ها حتی پس از مرگ می‌پردازد.

قرار گرفتن این دو داستان (کتاب قلب ضعیف و بوبوک) در کنار یکدیگر، فرصتی نادر برای مشاهده‌ی تحولات فکری و هنری داستایفسکی فراهم می‌آورد؛ از نثر احساسی و تأثیرپذیر آغاز کار، تا روایت‌های تلخ، جسورانه و فلسفی در سال‌های پایانی عمر.