شاعر و نویسنده‌ی مدرن ایرانی، سرنوشت عجیبی دارد. او با ایمان به محتومیت سرنوشتش، بی‌وقفه نوشته و می‌نویسد. در حالی که از ابتدایی‌ترین حقوق حیاتی زیستن محروم بوده و هست، چه برسد به حق انتشار اثر و دیدن کتاب‌هایش که مانند فرزندانی از اعماق ذهن و جانش بیرون آمده‌اند. نویسنده و شاعر مدرنی که در ایران زاده و رشد کرده، ناملایمات بسیاری را از سوی حاکمان، مردم، خانواده و دوستان خود تجربه کرده است، اما همچنان از نوشتن دست نمی‌کشد. این رنج عظیم که آثار نویسنده‌ی معاصر ایرانی کمتر در کتاب‌های درسی بچه‌های ایران ظاهر می‌شود، خود گواهی است بر فقدان توجه به روشنفکران مدرن کشور در طول صد سال گذشته.
با این حال، روشنفکران معاصر ایران همواره نوشتند و تا پای جان بر سر اندیشه‌های خود ایستاده‌اند. ناصر ایرانی، از جمله این نویسندگان بزرگ بود که باوجود همه‌ی مشکلات و کم‌توجهی‌ها، بی‌وقفه نوشت و هر روز کمتر و کمتر قدر دیده شد، اما از نفس نیفتاد تا زمانی که جسمش ناتوان شد و نوشتن را متوقف کرد. یکی از آثار برجسته‌ی او، کتاب «اعترافات گرگ تنها: وقایع‌نگاری یک زندگی» است که به گفته‌ی خودش، روایتی صادقانه از کودکی تا جوانی اوست. این کتاب که جلد اول خودزندگینامه‌ی ناصر ایرانی است، با نثری هوش‌ربا و یگانه، وقایع پس از شهریور ۱۳۲۰، کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، جریان‌های روشنفکری دهه‌های سی، چهل و پنجاه و زندگی پرشور و پرحرارت نویسنده را شرح می‌دهد.
کتاب اعترافات گرگ تنها همچون آینه‌ای است که ناصر ایرانی ابتدا رو به خود و سپس به دوستان و دشمنانش گرفته است. از آن بیشتر، رو به کشور و مردمش. به همین دلیل، خواندن این کتاب نه‌تنها لذتی از جنس داستان است، بلکه فرصتی برای درک تاریخ و وضعیت اجتماعی ایران در آن دوران به‌ویژه برای نسل‌های جدید است.