معرفی کتاب خاطرهای در درونم است:
اشعار آنا آخماتووا از مهمترین دستاوردهای ادبیات قرن بیستم به شمار میآیند. بنمایههای اصلی سرودههای او شامل گذر زمان، خاطرات و یادبودهای گذشته، سرنوشت زن هنرمند، و تلخیهای زیستن در سایهی استالینیسم است. او در «روسیهی معصوم» ماند تا شاهد عینی ستمی باشد که به نام کمونیسم بر مردم میهنش تحمیل شد. آخماتووا با صدای شاعرانهی خود، درد و امید را در تاریکترین سالهای تاریخ شوروی روایت کرد.
یکی از مهمترین آثار او، منظومهی بلند «رکویم» (مرثیه مردگان) است که بهعنوان یکی از اندوهبارترین اشعار قرن بیستم شناخته میشود. این شعر دهقسمتی، روایت رنج، مرگ و تبعید میلیونها نفر در دوران اختناق استالینی است. آخماتووا سالها این اثر را از خطر نابودی حفظ کرد، در حالی که مردم، بندهایی از آن را در حافظهی خود پنهان میکردند تا زنده بماند. با وجود این شرایط، شعر او حتی در تاریکترین روزهای شوروی، همچنان «غیرسیاسی» اما عمیقاً انسانی باقی ماند.
آخماتووا در اشعارش، با زبانی سوزناک و تصاویری جگرخراش، از امیدی لرزان سخن میگوید؛ امیدی که در هر سطر، در انتظار پایان شب طولانی اختناق، پنجرهای کوچک به سوی روشنایی میگشاید. گزیدهی اشعار او در کتاب «خاطرهای در درونم است» به انتخاب احمد پوری، شامل سرودههایی از دفترهای شامگاه، تسبیح، فوج پرندگان سپید، بارهنگ، پس از میلاد، نیزار و اشعار تاشکند است.
نکتهی قابلتوجه این است که منظومهی «رکویم» تنها در سال ۱۹۸۷، یعنی چند دهه پس از مرگ شاعر، بهطور کامل در اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد. این تأخیر، نشاندهندهی شدت اختناق و سانسور در دوران استالینی است.
اگر به دنبال کشف صدای زنانهای هستید که در برابر قدرت، سکوت نکرد و با کلماتش تاریخ را ثبت کرد، اشعار آنا آخماتووا برای شماست؛ شاعر بزرگ روس که توانست با زبان شعر، حقیقت را در دل تاریکی حفظ کند.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.