پس از دوران میجی و در اوج ملی‌گرایی راسیستی همراه با غرب‌گرایی نیمه‌ی اول قرن بیستم، بسیاری از نویسندگان و هنرمندان ژاپنی نگرانی عمیقی نسبت به از بین رفتن سنت‌های کهن کشورشان داشتند. حتی چهره‌های چپ‌گرایی مانند میزوگوچی و دازای که به نقد بنیادین بسیاری از جنبه‌های زیست سنتی می‌پرداختند، همواره مواهب آن را ستایش می‌کردند. در این میان، نویسندگانی ظهور کردند که هم‌زمان مدرن و معتقد به سنت‌های ژاپنی بودند و با دیدی منتقدانه نسبت به سیاست و اجتماع، فرهنگ کشورشان را با دقتی شورانگیز به تصویر کشیدند.

یاسوناری کاواباتا یکی از درخشان‌ترین این نویسندگان است که شهرت و تحسین فراوانی در سده‌ی گذشته کسب کرده است. رمان «آوای کوهستان»، یکی از آثار پس از جنگ جهانی دوم او، داستان خانواده‌ای است که شکاف‌های عمیقی در زندگی فردی و جمعی‌شان بر اثر جنگ ایجاد شده است.

کاواباتا با استادی تمام‌عیار، همچون نقاشان و هایکوسرایان سنتی ژاپن، تصاویر بدیع و شخصی از طبیعت و انسان‌ها خلق می‌کند. او به عمق فلسفی و زیباشناسانه هر واقعیت پیرامون نفوذ می‌کند و این توانایی را در کتاب «آوای کوهستان» به اوج می‌رساند.

این رمان با اندوهی عمیق، وضعیت مردمانی را به تصویر می‌کشد که در اثر پیامدهای جنگ، ارتباط‌شان با خود و دیگران را از دست داده و در زندانی به وسعت جهان گرفتار شده‌اند. «آوای کوهستان» اثری است فلسفی و شاعرانه که همزمان نقدی بر پیامدهای جنگ و ستایشی از سنت‌های ژاپنی به شمار می‌رود.